ته خط

نمیدونم از کجا شروع کنم

نمیدونم از چی بنویسم

از دلتنگیم واسه آدمی که نیست، نه اینکه نتونه ؛ نخواست که بمونه.....

از اوضاع افتضاح رابطه ام با دوستام که همشون نیستن ، تنهام گذاشتن

از وضع داغونم توی خونه که انگار یه وصله ناجورم اینجا و درکم نمیکنن

از دانشگاه رفتن و دردسراش

واااااااای خدا خسته ام

انقد مشکلاتم زیاده که گاهی میگم تنها راه حل من مـــرگه

هیچ امید و آرزو و انگیزه ای واسه ادامه دادن نیست

ته خط که میگن به گمونم اینجاست

من تنهام و هیشکی حواسش به من نیست......